drPaddo

Baños (of baden of badkamers...) is een mooi plaatske op de grens van het andesgebergte en het amazonewoud dat vooral bekend staat omwille van z'n vele watervallen en (hoe kan het ook anders...) baden. De eerste dag het rustig aangehouden met een hike naar een grote waterval in de buurt en daar mn boek gelezen en 's avonds in het gezellige hostal "Plantas y Blanco" gebleven. De volgende dag een mountainbike gehuurd en naar het 65 km verder gelegen amazonestadje Puyo gereden langs de weg die "de route van de watervallen" wordt genoemd. Het is zn naam in ieder geval wel waard met zo'n 14 watervallen onderweg. De ene al spectaculairder dan de andere maar echt wel de moeite om die toch met de fiets te maken en al zeker omdat het vooral veel afdalen was. Bij de grootste waterval "el kaskade del Diablo" (of duivelswaterval) aan de praat geraakt met een grappige oude Amerikaan uit de 3e dimensie die een prachtig uitzichtpunt op de waterval en zn Tuin van Eden beheerde... Zowel de waterval als de tuin was indrukwekkend maar helaas geen naakte Eva in de tuin al had hij het wel beloofd en ik liever had dat hij zn kleren aanhield... Iets verder weg nog een hike van 6km gedaan langs nog eens zo'n 5 watervallen en weer een paar keer moeten wegspurten omdat een hond achter mn hielen aan het happen was op de fiets. Bij een wandeling is het niet echt een probleem aangezien een bruuske beweging richting de hond meestal al voldoende is om hem op een afstand te houden, met de fiets werkt dit blijkbaar niet... Net voor het donker werd aangekomen in Puno, daar rap ene gedronken en toen de fiets in de bus gegooid terug richting Baños. Lekker rustgevend busritje met een nog relaxerender warm buitenzwembad in Baños.

De volgende dag een hele weg richting het zuiden afgelegd, in de bus bij een Fransman gezeten die een jaar les heeft gegeven in Ecuador en die nu van zn laatste maand gebruik maakte om nog een beetje te reizen. Goede kerel met ongeveer dezelde "hobby's" waaronder absinth drinken. We hadden nog plannen om de hele bus te laten meezingen maar uiteindelijk is het er niet meer van gekomen en zijn we beide in de bus in slaap gevallen...
's Morgens 4 uur wachten in de bushalte en dan terug richting Peru, daar zo snel mogelijke verbinding richting Lima gepakt en dan 's morgens aangekomen in Lima waarna ik direct een vliegtuig (om zo weinig mogelijk tijd te verliezen)richting Juliaca, Titicacameer gepakt en van daaruit onmiddellijk naar Puno gegaan waar ik eindelijk eens een nachtje in een bed kon uitrusten... De volgende dag naar Copacabana, Bolivië (ik wou een extra stempel in mn paspoort...) waar, ondanks de exotisch naam van het liedje, redelijk weinig te beleven valt buiten een fantastisch uitzicht op een berg die aan het stadje grenst. Aangezien Copacabana op zo'n 3600m ligt en ik nog niet geaclimatiseerd was, werd die tocht een marteling... Dat mocht ook wel want het is een pelgrimstoch met overal kruistekens naast de weg waaraan je mensen, ertegen steunend, ziet bidden. Nu niet echt mn ding maar interessant om ze bezig te zien, wat me dan ook weer wat tijd gaf om uit te rusten... Boven op de top nog een boompke "geadopteerd" ten voordele van de kinderen daar en van het prachtig uitzicht op het Titicacameer (het hoogst bevaarbare meer ter wereld, he Pieter) genoten.
De volgende dag de boot richting "Isla del Sol" ((zonne-eiland) dat naast Isla del LUNA ligt )) gepakt en daar van de zuidkant van het eiland naar de noordkant gewandeld waar oude inca-ruines gelegen zijn. Ik was nog niet geaclimatideerd (ook omdat Isla op 3800m ligt en mn bij hoogteziekte aanraadt om geen inspanning te doen en 500m te dalen) en de 3 uur durende berg op en af-wandeling met een brandende zon was weer afzien maar wel de moeite waard, zeker met al die lama's onderwegen, met als eindpunt de ruines aan de kust van het eiland. Toen weer 3 uur terug naar het zuiden van het eiland wat weer een race tegen de zon werd, die ik met vlag en wimpel heb gehaald... 's Avonds me wel maar vies zwak gevoeld en vroeg gaan slapen, ook al omdat ik de volgende dag terug met de boot richting Copacabana en vervolgens terug naar Penu, Peru ging...
Rustig aandoen heb ik daar dan ook heel letterlijk genomen en de eerste dag totaal niks gedaan buiten overdag ff in het stadje gaan kijken en 's avonds één van mn vele gratis drankjes (om klanten te lokken) ingeruild. De volgende dag naar de drijvende eilanden van de Uro's gegaan. Echt wel spectaculair, eilanden die van riet zijn gemaakt door de vroegere bewoners om de aggressie van de vroegere Inca's en andere stammen te ontwijken. Niet alleen de eilanden zelf (met zo'n 2 m humusriet eronder) maar echt alles is daar van riet gemaakt tot de boten en telefooncelletje toe.. Vroeger leefde ze vooral van visvangst maar de laatste jaren is het meer geevolueerd naar toerisme waardoor daar ook verschillende handgemaakt houtwerk te koop was. Ik heb nog geprobeerd om de 2 Duisters die ook aan boord van het schip waren ervoor om te ruilen maar dat is helaas niet gelukt; wel vriendelijke kerels... Weer maar vroeg gaan slapen om de volgende dag naar Cusco te gaan.

Cusco, de 2e grootste stad van Peru, is echt wel gezellig met zn wijkje "San Blas" ondanks dat steden normaal niet echt mn ding zijn. Mooie historische gebouwen, kerken, parken met daar nog eens de vriendelijkheid van de mensen bij. Ondanks dat het de 2e grootste stad van Peru is een rustige, gezellige tijd daar gehad en goed uitgerust voor de incatrail de volgende dagen...

Een georganiseerde tour is normaal helemaal niet mn ding en zag er eerlijk gezegd een beetje tegenop om de ganse tijd met een groep te gaan gaan rondwandelen maar aangezien het verplicht is bij de incatrail richting Machu Picchu zat er niets anders op.. EN ik had al gehoord dat er een Hollands koppel meeging dus dat was al helemaal afzien... Neenee, ik keek er naar uit om nog eens Nederlands te spreken...
's Morgens om 25 na 6 opgehaald (zuid-amerikanen zijn altijd te laat, wat me wel goed uitkomt...) en op een bus richting Machu Picchu gezet. Daar de nodige dosis coca-blaren tegen hoogteziekte gekocht en kennisgemaakt met de gelukkig maar uit 4 personen bestaande groep. Het Holands koppel en een Amerikaanse, aangevuld met een vrouwelijke gids en 5 "dragers" die de tenten, het eten en het fornuis mee naar boven draagde. Allemaal van hen waren even vriendelijk en ze deelden mn idiote humor wel...
De eerste dag maar zo'n 3 uur door de bergen gewandeld aangezien we de busreis ook nog achter de rug hadden en 's avonds moe maar voldaan toch ons tentje opgezocht...
De volgende dag om half 6 opstaan om 6 uur door de bergen te wandelen. In Bolivie vreesde ik dat ik mn conditie naar de klote had gerookt maar tijdens de incatrail heb ik gelukkig mn idee kunnen ontkrachten. 's Morgens altijd nog wel ff wennen maar éénmaal op dreef was er geen houden meer aan (jaja...). En eigenlijk was het echt nog wel plezant met zo'n groepke. ik liep telkens al voorruit en als ik een inca-ruine tegenkwam ging ik daar ff rondkijken, uitrustenen mn boek lezen tot de rest kwam en ik fris naar de uitleg van gids kon luisteren. Op die 4 dagen een stuk van 10 inca-ruines gezien voor we bij Machu Picchu aankwamen. De 2e dag was het zwaarst met 2 serieuze klimmen op kleine treedjes aangezien de inca-voeten niet van de grootste waren... De 3e dag 8 uur wandelen (+ nog een omweg om een tempel te gaan bekijken) maar prachtig om weer het andesgebergte te zien overgaan in de jungle.
En ons kamp ogeslaan op zo'n 20 min. van Machu Picchu. De volgende morgen om 4 uur opgestaan om de zonsopgang mee te maken vanaf de Heilige plek. Viel vies tegen... Nee nee, iedereen weet hoe het eruitziet maar toch blijft het indrukwekkend om het levende lijve te zien ondanks dat er na 11 uur een hele stroom toeristen aankomt. Na afscheid te hebben genomen van de gidse en de dragers nog alleen een berg opgekomen (de rest kon het niet aan, ik ben een beest... ) om een ideaal uitzicht erop te hebben...

Conclussie incatrail: ondanks mn vooroordeel ten opzichte van een tour viel het ongelofelijk goed mee en daar veel fijne mensen daar leren kennen ( ik denk dat ik op het einde bijna de helft van de 500 toegelaten mensen op het pad kende... En de weg langs het inca-pad is al bijna even indrukwekkend als Machu Picchu zelf. Als ik echt een minpunt moet zoeken is het enkel de terugweg in de overvolle warme trein...

Conclussie gehele reis: De eerste 1,5 week (zoals de gewoonte het voorschrijft) veel gedronken, laat opgebleven en overdag niet heel veel gedaan. De rest van de reis: veel gewandeld en sportief geweest in afgelegen gebieden waardoor ik vaak 's avonds niet meer in staat was om veel te gaan doen. Een ideaale vakantie om het lichaam te zuiveren dus...

Bijpunt: Niet te geloven hoe religieus die mensen hier overal zijn, auto's met een grote achter- of voorraamsticker "Jesus' kind", "God is de redder",... Bussen die vol stickers en Mariabeeldjes hangen, chauffeurs die voor ze beginnen te rijden telkens een kruisteken maken en hun kruis (ketting) kussen. Huizen die vol religieuze artikels en schilderijen hangen,... En ook telkens mensen die vragen welke religie ik heb (misschien omdat ze denken dat ik Joods ben...) en dan een hele uitleg erachter aangezien ze blijkbaar niet kunnen geloven dat iemand Atheist is. Ik denk dat ik hier ondertussen, alles samen, al meer dan 4 uur over relegie heb zitten zeveren waarbij ze blijkbaar de "zondaar" willen bekeren... Maar telkens opnieuw komen we dan op de theorie van Darwin uit waarbij ze nooit willen geloven dat we van apen afstammen... Tja, ik probeer het dan duidelijk te maken met " kijk naar mij, ge ziet toch dat ik van een aap afstam..." maar nog willen ze het niet geloven... Andere wereld, andere opvoeding op gebied van religie...

Deze morgen het vliegtuig van 8 uur van Cusco naar Lima genomen (niet letterlijk met mn Moslim-baardje) en nu hier wachten tot half 1 's nachts om dan 's morgens na 9 uur in Atlanta, Usa aan te komen. Daar nog eens 9 uur wachten voordat ik mn 8 uur durende vlucht richting Zaventem heb zodat ik vrijdag, na ongeveer 40 uur na mn laatste verblijfplaats, om half 9 's morgens in Brussel aankom... Kga content zijn als al da getaffel na een vermoeiende incatrail voorbij is en ik thuis ben... Tot Binnen een paar dagen!!

De tussenstop in Otovalo stelde niet veel voor buiten veel lokale minderheidsgroepen (of indianen-afstammelingen) en de "immicracion" die iedereen om half 7(!!!) kwam wakker maken om de identiteit te controleren... Was maar een macho-pummel die niet met mn opmerking " ze hebben hier wel rare wekkers..." kon lachen maar helaas een kerel, de kamer naast me, uit Peru die niet inorde was met zn papieren en weg werd gebracht... Voor de rest niet veel gezien buiten een neger- en indianendwerg samen...

Dan maar richting Tena wat me wel ongelofelijk goed beviel, vies vriendelijke mensen en 2 nachten doorgebracht in een door (ondanks) Duisters beheerde jeugdherberg waar het gezellig vertoeven was... Daarna 3 dagen in een minherheidsgroep (of indianen) dorpke doorgebracht...
1e dag was al de moeite toen we in de jungle gingen wandelen en we al direct een gordeldier (daarna niet meer gezien) tegenkwamen die in zn hol wegkroop en die mannen het probeerde te vangen om op te eten (wat gelukkig niet gelukt is). Na de middag verder de jungle in met heel wat uitleg over de medicenale (of verdovende) werking van de planten, wat zeker interessant was. Op die toch door de jungle die kruist aan het Andesgebergte nog prachtige uitzichten gehad vanop de top van bergen en langs kabbelende beekskes en nog veel dieren gezien waaronder kuikens zo groot als een kip van een condor met 3m vleugellengte, kikkers, aapkes (of indianen), veel soorten insecten waaronder vooral het hele kleurenspectrum aan vlinders,.... Daarna naar de verschillende vallen gekeken die ze hanteerde, wat me dan weer minder interesseerde...
's Avonds kwam de sjamaan (samen met het halve dorp...), waarnaar ik had gevraagd, langs... Grappige kerel met een portie ayahuasca (of een sapke van de tropische psychedelische plant) voor 3 personen. Eén van de raarste ervaringen uit mn leven. Eerst had hij verschillende soorten stenen (wel mooie...) bij die elk zo zn functie had, met ene kon ge ver reizen om bepaalde dingen te zien, met de andere kon ge visioenen krijgen, de ene had een helende functie,... Na héél zn stenenverhaal eindelijk een portie uit een holve uitgeholde noot gedronken en de vettige smaak doorgespoeld met aguardiente (de plaatselijke sterke drank). Tuurlijk deden de sjamaan en de kerel met wie ik de hele dag had zitten rondlopen ook mee. Na een half uurke gingen de kaarsen uit en moest ik gehurkt voor de sjamaan gaan zitten waarna hij vannalles in zn indiaanse taal begon te brabbellen en aguardiente over me uit begon te spuwen (wat een verspilling, ik heb direct een rietje gepakt en... nee nee ;D). Daarna begon hij een oud ritmisch indianen-lied te zingen en over mn kop te wrijven. Toen dit gedaan was pakte hij een een soort gedroogde groep palmblaren en begon die op het ritme van zn indianenlied te schudden zowel op als naast mn hoofd. Het is nu de bedoeling dat ge moet nadenken over wat ge visioenen wilt krijgen... In het begin vond ik het allemaal veel te fascinerend en grappig om met te concentreren maar daarna blijkt het echt wel de moeite te zijn om te mediteren en na te denken als ge daar in het donker zit met zo n ritmisch indianendeuntje met bewegende palmblaren... Of mn "visioen" uitkomt zal de tijd moeten uitwijzen...
De volgende dag naar een botanisch tuin geweest met allemaal verschillende "geneeskrachtige" planten wat zeker interessant was. Echt voor alle klachten hebt ge een plant als remedie, een wortel van een plant waarbij uw mond verdooft geraakt zoals bij de tandarts als ge erop knabbelt bij tandpijn, pijnstillers, tegen menstruatie, wanneer een vrouw niet genoeg melk produceert na een geboorte, cocablaren eten bij vermoeidheid of roken bij gebrek aan alcohol, een hartvormig blad dat ge moet drogen roken en daarna denken aan degene in wie ge interesse hebt, tandpasta-plant,...
Daarna gekeken en geleerd hoe ge sierraden en een vis-val moest maken memt een soort riet, ik ben een echte rietkunstenaar, al zeg ik het zelf...
's Avonds naar de traditionele dans-voorstelling gekeken en met een paar van de gemeenschap een fles aguardiente gaan drinken, wat wel gezellig was... Maar die manne zijn echt véél te vriendelijk, die vroegen op een bepaald uur of we niet doorgingen en ik zei dat ze gerust door mochten gaan, dat ik er geen enkel probleem mee had om daar ff alleen te blijven zitten maar die vertrokken gewoon niet terwijl ik het gevoel had dat die echt wel stikkapot waren dus ben ik uiteindelijk zelf ook maar meegegaan omdat die daar waarschijnlijk anders toch de hele tijd waren blijven zitten ondanks dat ze veel te moe (of zat) waren...
De volgende morgen met één van hen naar de nabij gelegen waterval in de jungle getrokken en was echt wel de moeite, zowel de tocht naar daar als (zeker) de 2 watervallen... Daar een douchke gepakt en nog een uurke blijven zeveren (waaronder: Ze konnen met mn opmerking "Ge zijt kleine aapkes!!!" lachen maar voor de zekerheid er toch maar bij gezegd dat ik een grote behaarde aap was).
Na de terugtoch was het tijd om afscheid en de bus te nemen. Gezellig om door half het dorp uitgezwaaid te worden en met spijt in het hart moeten vertrekken richting Tena...

Dan verder naar Mishualli, een rustig jungle dorpke met een prachtige waterval, een vlinderkwekerij dat in stand wordt gehouden door vrijwilligerswerkers en verder fijn wandelingen door de jungle gedaan waarbij ik serieus veel papegaaien, medische planten en een vogelspin heb gezien... Een avond nog bij een sjamaan op het open terras in het midden van de jungle blijven slapen omdat de taxi-chauffeur was in slaap gevallen bij zn thuis...

Dan verder naar Ahuana, een plaatske dat blijkbaar niet veel toeristen ziet buiten degene die er voorbij komen in een tour... Naar een opvangtehuis voor verwaarloosde dieren geweest, allemaal jungledieren die in gevangenschap werden gehouden en niet meer kunnen leven in de natuur; erg... Er was 2 dagen ervoor een puma ontsnapt en die had 5 van de papegaaien gedood waarbij de andere nu in trauma zatten te krijsen de hele dag...
Daar verbleven op een kamerke (waar de spleten door de planken vloer en muur soms een cm groot waren) bij een oud vrouwke die wel vriendelijk wilde zijn maar zich overdreven moeide met alles... "Ik zou maar 2 schepkes van dit nemen want het is pikant" Na 2: "STOP!!!" na 3: "nu gaat het veel te pikant zijn" dus heb ik er nog maar 3 bij gedaan... En dit bij alles wat ik deed en wanneer ze vroeg wat ik ging doen en dan andere suggesties gaf... Misschien goed bedoeld maar ik was blij toen ik daar weg was ook al moest ik eerst 5km met mn zware rugzak wandelen....

Toen naar Coca gegaan om te kijken wat ik verder ging doen, waar eigenlijk weinig te beleven viel buiten Zuid-amerikaanse champions league voetbal kijken in een winkel... Is ook een olie-stadje met vooral vooral klootzakskes die hier de natuur een beetje komen verneuken... Wat vooral lelijk is, is die grote olie-buis die constant langs een heel stuk van de weg ligt...

Besloten om naar Dureno te gaan en daar te vragen of er geen gids is (wat verplicht is) om naar natuurpark Reserva Cuyabeno te gaan... In de bus naar daar aan de praat geraakt met de kerel naast me die blijkbaar in een gemeenschap in het park leeft en besloten om gewoon met hem mee te gaan en hem me in beetje te laten rond gidsen dus niet eerst naar Dureno. De eerste nacht nog niet tot daar geraakt en bij een nicht van hem geslapen in echt wel kleine planken-hutjes waar ze met 6 man in leven en de volgende dag verder naar Cuyabeno. Om daar te geraken moet ge eerst nog 4 uur in een kano zitten wat een ongelofelijk mooie tocht was, in het midden van het Amazonewoud in een gemotoriseerde kano met al die papegaaien en vlinders die voorbij komen... Onderweg nog gestop om te eten en te kijken hoe een tour geleerd werd yucca-brood te maken en geproefd (wat wel lekker was...) En ondertussen geinformeerd naar de prijs die ze betaalde wat het dubbel was van wat ik die kerel uiteindelijk heb gegeven...) Toen aangekomen bij zn familie en de vrouw en 2 kinderen begroet waarna de gastheer veel te moe was om nog iets te doen... Dus gevraagd of ik op Piranha's kon vissen in de rivier... Eerst waren ze nog aan het lachen met die toerist met uitspraken als "Dus we gaan vanavond Piranaha eten? Het zal wel een grote zijn" met een grote lach erachter... Met een klein kano'ke de Rio Napo op met mn zelfgemaakte vislijn en na een half uurke haalde ik er één uit van zo'n 30 cm met serieus grote tanden... Tot zover alles goed maar daarna terug aan de overkant geraken met die stroming was een ander paar mouwen. Na een half uur heb ik het opgegeven en ben ik met mn kano naar de overkant gezwommen. Aangezien ik thuis ook geen vis eet en hier wel leek het het me niet meer dan logisch om mn piranha ook zelf proper maakte.; wa een vettig werkske... Maar uiteindelijk hebben we er met het hele gezin van gegeten en het smaaktte wonderbaarlijk goed; hoe kan het ook anders een piranha door MIJ gevangen...
's Avonds nog een nachtwandeling door de jungle gemaakt waarbij we oa. weer een vogelspin hebben gezien en een kikker die als verdedigingsmechanisme op mn hand heeft gepist (ik kan het hem niet kwalijk nemen...) tot het begon te stortregenen en we maar naar zn huis zijn gegaan waar ik met mn mosquito-net op zn "terras" kon slapen... Huiskes staan daar volledig afgelegen op paalwoningen zonder electriciteit of stomend water maar wel gezellig langs de rivier...
De volgende dag terug met de kano gaan rondvaren waarbij we zoetwaterdolfijnen, slangen, toecan, apen en verschillende anderen vogels (vooral papegaaien) en dieren hebben gezien... Nog naar de zonsondergang op een laguna door gekeken terwijl ik een plonske was aan het nemen en toen terug naar het huis van zn vader om daar te slapen...
De volgende dag vroeg opgestaan en naar één van de vele lodges daargebracht om de laatste dag van de tour op de terugweg naar de "beschaafde?!?!" wereld te maken... Zeker de moeite daar en ik heb beloofd om ooit nog eens terug te komen wat ik dan ook zeker ga doen...

-punt: Er is iets mis gegaan met mn camera waardoor ik een heel deel van mn foto's verloren heb waaronder: Vulkaan Quito, alles buiten de laatste 2 dagen van het Amozonewoud. Dikke klote want dat waren juist,voor mij, de interessantste foto's met die mensen bij wie ik daar gebleven ben...

+punt:De bus: bushaltes bestaan hier niet, ge moet gewoon langs de weg gaan staan waar die langskomt en dan rijden er ook nog eens ongelofelijk veel en goedkoop. En op de bus is het altijd entertainment gegarandeerd: kwakzalvers die op de bus stappen en na een speecht van een half uur één of ander middeltje proberen te verkopen (een armband voor een goede gezondheid...) Waarbij het opvalt dat altijd de eerste die iets kopen de halte net voor of net na hem zijn opgestapt.
Om de 5min. mensen die opstappen om zelfgemaakt eten te verkopen.
Al 2 kindjes gehad die naast me begonnen over te geven. (ik zal in het vervolg een zak over mn kop trekken)
Al 4 vrouwen die de borst aan het geven waren.
Al vies veel zever en serieuze gesprekken gehad op de bus.

Bookexhange: Ik blijf het een fantastisch idee vinden en ben hier dus dan ook al aan mn 7e boek bezig...

Na in Quito te zijn aangekomen met de bus naar "La mitad del mundo" geweest oftewel de plaats waar de evenaar (of ecuator) langs loopt... Het monument op zich stelde niet echt veel voor maar het museum ernaast was wel de moeite met verschillende wetenschappelijke experimenten... Zoals als je op de evenaar op een rechte lijn loopt met je handen gestrekt langs je en de ogen gesloten is het bijna onmogelijk om uw evenwicht te bewaren doordat aan beide polen getrokken wordt, blaadjes in een waterbasin die in verschillende richtingen aflopen als de stop eruit wordt getrokken (al heb ik gehoord dat er hierbij fraude in het spel is...), ge 1% minder weegt op de evenaar, ge een ei op een nagel kunt balanceren door de verminderde zwaartekracht...

De volgende dag naar Teleferiqo gegaan, een reusachtige kabelbaan die u op de berg waaraan Quito grenst brengt. Prachtig uitzicht op een reusachtige stad... Daarna verder een padje opgelopen dat u naar de nabije vulkaan brengt op zo'n 4700m. Toen ik al meer dan een uur aan het klimmen was, kwam ik nog groepkes andere mensen tegen die blijkbaar goed voorzien waren met dikke jassen, nordic walking-stokken en gids, toen dacht ik nog: overdrijvers...
Tot het opeens begon te regenen en daarna te hagelen maar aangezien ik al zolang zat te wandelen en klimmen leek het me zonde om terug naar beneden te gaan... Vies afgezien eerst aangezien ik blijkbaar nog niet volledig geaklimaseerd was en serieus steile berg richting vulkaan was... Uiteindelijk bijna de top bereikt en het steeds harder is beginnen hagelen (zo groot als kleine knikkers) en op zo'n hoogte zat, dat ik eigenlijk in het midden van de wolk zat. Ik moet toegeven dat ik toen wel ff schrik had, toen ik alleen nog maar wolk rond me zag met bliksemschitsen die een heel deel rond u verlichtte en oorverdovende donder... Maar ik was al blij dat ik een trui met kap bij had... Toch nog ff doorgegaan omdat het einde in zicht was en ik echt wel tot op de top wou geraken en het uiteindelijk ook deed met de hagel en onweer die onherroepelijk bleef doorgaan.
Ik was content toen ik terug naar beneden kon gaan, gebukt om het risico op een blikseminslag te vermeiden, maar de steile berg bleek een glijbaan te zijn geworden door de hagel die op de grond smelte... Zo glijden dat ge uiteindelijk moest blijven lopen tot ge u moest laten vallen om te stoppen maar ik was al blij dat ik na een tijdje geen last meer had van de bliksem die de hele wolk verlichtte.... Mooie foto's gemaakt van het ijstapijt!!!
Op het veilige stuk kwam ik nog iemand tegen die bij het zien van de onweer zo slim was om terug naar beneden te komen: natuurlijk een Hollander, die ge altijd op de meest onmogelijke plaatsen tegenkomt... Bleek een arts te zijn die hier was voor een organisatie die gratis vaccins voor kinderen leverde...

's Avonds niet meer veel gedaan en de volgende dag het oude stadsgedeelte gaan opzoeken, mn visa-kaart gaan ophalen (merci Eva) en gelezen dat Genk uitgeschakeld was (godverdomme!!!). Dus maar wa pinten gaan halen en naar het stadsgedeelte gegaan waarvan iedereen die ik tegenkom me afraadde om 's avonds naartoe te gaan... Maar uiteindelijk bleek het gewoon het gezelligste van heel Quito te zijn en een fijn nachtje gehad...

Volgende dag een tussenstop van 1 dag in Otovallo gemaakt en daarna richting Tena, AmozoneWoud... Nu al meer dan een week hier in de omgeving maar te lui om nog te schrijven... Tis in ieder geval de moeite....

Ongelofelijk fijne tijd gehad in Puerto Lopez in het prachtige natuurpark Machalla...
De eerste dag op visite gegaan met een minderheidsgroep die daar volledig afgelegen in een wondermooie omgeving in de bergen wonen. Eerst wel nog een paar kilometer verder moeten wandelen aangezien ik pas te laat door had dat we er voorbij waren omdat ik weg aant dromen was, daarna nog zo'n 5 km tot aan het dorp en daar ook nog eens zo'n 5 km, dus ik denk dat ik die dag ongeveer 20km gewandeld heb met mn teensletskes aan...
's Avonds terug in Puerto Lopez een boot aan het regelen om walvissen te gaan bekijken met een grappige kerel tot ik vroeg of het paartijd was voor de Bultruggen en we uiteindelijk beide al wijzend naar een bultrug-poster obscene bewegingen zaten te maken; ik vraag me echt af wat de voorbijgangers ervan dachten... 's Avonds in de jeugdherberg de eerste Belg hier tegengekomen (wel een Antwerpenaar maar da kon ik wel ff door de vinger zien...) en met hem en nog 2 Amerikanen aan het strand gedronken en zever verteld...

De volgende morgen vroeg uit de veren om de Bultruggen te zien en was echt wel serieus de moeite om zo'n gigantische beesten op zo'n korte afstand te zien... Zeker als ze rugwaarts uit het water springen of wanneer het mannetje het vrouwtje aan het imponeren is... Ik denk dat ik minstens een half uur met mn mond open heb zitten staren... Daarna verder naar Isla de La Plata om verschillend zeevogels te bekijken zoals Pelicanen, Albatros, Blauwvoet-Jan-van-Gent (die trouwens ongelofelijk grappig lopen...). Op de terugweg weer verschillend bultuggen gezien en een grote zeeschilpad... In ieder geval zeker de moeite geweest en nu de nachtbus naar Quito!!

Rustig weekske achter de rug, eerst nog een paar dagen in Mancora gebleven bij 3 licht dementerende, grappige; lieve oude vrouwen die me steevast "El hombre aimable" noemde door mn onnozele zever, als mede-dementerende ,die ze wel konden apprecieren... Echt nog wel een fijne tijd gehad daar met een Israeli en een Amerikaans koppel gaan eten en daarna op het strand gaan drinken. Nu niet direct de landen die mn politieke voorkeur genieten maar ze konden mn soms scherpe opmerkingen erover toch apprecieren en toch nog serieuze gesprekken gehad. Later op het strand; tja, wa kan ik erover zeggen... PISCO!! Paul, herinnert ge u Kho Lanta nog? Bijna hetzelfde! Ze waren onder de indruk... De volgende dag met lokale verkopers wa zitten drinken.. Eigenlijk al bij al weinig gedaan na de hectische dagen maar ongelofelijk goed geamusseerd en met pijn in het hart daar moeten vertrekken aangezien ik al een heel deel van het dorpke kende na een week...

De grens naar Ecuador oversteken: een ramp!!! Het is z'n naam ergste grens van Latijns Amerika idd wel waardig... Eerst in Peru een stempel gaan halen om Ecuador binnen te mogen, dan 3 km verder de bus regelen in Peru, dan met de taxi tot juist in Ecuador om een stempel te halen om het land binnen te mogen, dan terug naar het busstation om dan nog eens aan de grens gecontrolleerd te worden en als kers op de taart; nog 2 controles waarbij ge uit de bus moet uitstappen en te voet langs legerofficieren moeten zodat ze uw bagage konden controleren... Ik voelde me in de festivalstemming en had goesting om "Ik heb geen bandje!!!" te roepen en weg te lopen maar de machinegeweren waren me toch net iets té imponerend....

In ecuador direct naar natuurpark Cerro Blanco gegaan waarover ik gelezen had... Perfect, een serieus groot natuurpark met slechts één bungalo in die ik een paar dagen op voorhand al had gereserveerd... Nie normaal hoe mooi daar; leguanen, gifkikkers, verschillende soorten apen, veel soorten kolibri's, papegaaien, condors en zelfs een Puma van dichtbij horen grommen... Normaal zou ik de Puma nie gehoord hebben maar ik kon weer niet op de vooropgestelde paadjes blijven zodat het me deze ervaring en een prachtig uitzicht heeft opgeleverd. Tuurlijk gaan die eerder weglopen dan iets doen maar het blijven toch Puma's en dan kom ik terug en zit ik bij het werkvolk daar te eten en dan word ik gestoken door een fucking miezerige bij die in m'n glas zat... Mn straf zeker?

Na enkele dagen naar Montañita, een surfers en hippie-gemeenschap waarbij ik vooral veel gelezen heb en naar de plaatselijke stranddisco en optreden met een Ecuadoriaan en een Fransman... Grappige toestanden.......

Valt me trouwens op dat Ecuadorianen, ondanks dat ze minder hebben (wat vaak het geval is...) véél vriendelijker zijn dan Peruanen en veel meer lachen... Nog een positief punt is dat ze hier echt wel gek van voetbal zijn na hun kwalificaties voor het WK!!! Maar net als Peru kom je hier zo goed als nooit iemand tegen die Engels spreekt wat dan weer goed is voor het Spaans en zelden een warme douche...